Najaarsmeerdaagse CRT 2016

sadasdasdadHet voorspel
Begin dit jaar kwamen de eerste signalen over de najaarsmeerdaagse van het organisatiecomité. Een comité met een groot palmares overigens, bestaande uit Joop Marsman, Gerrit Tijink en Peter Schulkes. In juni werd duidelijk dat de reis dit jaar naar Zuid-Limburg zou gaan. Uw verslaggever vermoedde wel het ergste toen hij las dat een bezoek zou worden gebracht aan het Friedhof in Maastricht. Zou het zo zwaar worden? Het tempo moordend? De beklimmingen steiler dan steil? Oei…nog maar 2,5 maand om te trainen. Werk aan de winkel!

De opening
Het is zover: 9 september, de najaarsmeerdaagse gaat beginnen. Uw verslaggever heeft de afgelopen maanden duizenden kilometers getraind, als een monnik geleefd en tienduizenden hoogtemeters afgelegd. Na het afwerken van de checklist en het kopen van een extra binnenbandje (wat meer mensen op het laatste moment schijnen te doen) meldt hij zich vol goede moed op de afgesproken plek bij Laurels. Daar is het al een bedrijvigheid van jewelste. Fietsen en de nodige uitrusting worden in bussen en auto’s gepropt. Voor vertrek is er nog even tijd voor koffie en instructies voor de ploeg. Maar we gaan er toch zo spoedig mogelijk vandoor. De Limburgse heuvels lonken immers al.

De eerste etappe
dsdsfNa een autorit van een uurtje of wat komen we aan bij de Stayokay, fraai gelegen aan de oever van de Maas in hartje Mestreech. Uw verslaggever zit bovenop het nieuws als hij enige consternatie waarneemt in de lobby van Stayokay. Het blijkt dat de snelle voortgang van de techniek inmiddels elektrisch aangedreven mountainbikes heeft opgeleverd, die zijn vooral handig als je de batterij dan ook meeneemt. Nou, dan maar wat harder trappen Bennie! Na een stevige lunch begint het fietsvirus te kriebelen en kleden we ons snel om. Ook dat zorgt weer voor ophef, vooral bij 16-jarige meisjes. O meneer, wat is ie groot…… De groepen worden ingedeeld in A en B en off we go! Snel het centrum van Maastricht uit en hop, de heuvels in. Uw verslaggever neemt brutaal de kop samen met Jos Bruggeman. Een beetje overmoedig, maar ja dat is wijsheid achteraf. De eerste puist van betekenis is de welbekende Cauberg. De snelle klimmers, Leo ‘Stelvio’ Vollenbroek en Dick Bennink delen de eerste speldenprik uit. Ook Jos Bruggeman knalt op karakter met een noodvaart de bult op. Uw verslaggever houdt de heren echter in zicht. Al snel volgt de Gulpenerberg, een zeer steile en mooie klim. Toch maar even een schietgebedje gedaan bij moeder Maria op de top. O geef mij goede benen…. Ondertussen is het nog steeds prachtig weer, stralende zon en bloedje heet. De ravitaillering in Mechelen is dan ook zeer welkom. Want op een terrasje zitten hoort ook bij de mores van de najaarsmeerdaagse merkt uw verslaggever al snel. Voorzien van een vfasfasasdaerse portie energie gaan we van start voor het tweede deel van de etappe en na wat omzwervingen waarbij we onderweg Peter Schulkes op mysterieuze wijze kwijtraken komen we aan bij de gevreesde Eijserbosweg. Nog steeds geen spoor van Peter te bekennen. Maar eens even nazien op strava of hij niet heeft afgesneden… Na de Geulhemmerberg als toetje razen we op volle snelheid downhill naar Maastricht en na ruim 75 kilometer staan we aan de finish bij Stayokay. Door het warme weer zijn we allen zeer dorstig en het terras van de Stayokay aan de oever van de maas is dan ook snel gevonden. We kunnen nog even een uurtje rust pakken voor het diner want zoals Joop al zei: “de tour wordt gewonnen in bed”. Na een gezamenlijk diner gaan we met zijn allen de stad in op zoek naar een lekker biertje. We zitten heerlijk op het terras en keren in de nachtelijke uurtjes terug in de Stayokay.

De tweede etappe
Zaterdag gaat het wekkertje al weer vroeg en na een stevig ontbijt gaan we op pad voor de koninginnenrit. Al snel blijkt de animo voor de A groep buitengewoon klein waarna we besluiten om met zijn allen als één groep te rijden. Gezien de toestand van de benen en het bier dat zo heerlijk smaakte heeft uw verslaggever hier geen enkel bezwaar tegen. Het weer is zo mogelijk nog mooier als op de vrijdag. Al snel doemt de Bemelerberg op, een mooie, geleidelijk oplopende klim om mee te beginnen. Verder gaat het door het prachtige Limburgse land. Uw verslaggever vliegt er enthousiast in op elke klim, daar zou hij later nog spijt van krijgen… we passeren Sint Geertruid en Libeek en komen langs de startlokatie van de fameuze Mergel Heuvelland 2 Daagse. Na enigsdfsfsdfsdf draaien en keren en een mij onbekende zeer steile klim gevolgd door een heuse ‘strade bianche” komen we aan op de eerste ravitaillering te Noorbeek. We liggen voor op het snelste schema want de waardin doet juist de tent open. Onder het genot van koffie met vlaai worden de nodige sterke verhalen verteld…..
Al snel zetten we weer koers richting onze zuiderburen. Via De Plank en Teuven en die mooie klim op de grens maken we een mooie lus. Verder gaat het via Vijlen en Epen waarbij we de Camerig eens van een heel andere kant beklimmen. Weer gaat het de grens over. In het Belgenland komt uw verslaggever na een fase met pijnlijke benen in een heuse “chasse patate” terecht maar gelukkig stoppen de koplopers even. Met zijn allen nemen we de klim naar de Vaalserberg vanuit België en bereiken we het drielandenpunt. Nog een klein stukkie en daar doemt de Wilhelminatoren op, veel mooier dan die lelijke betonkolos aan de Belgische zijde.
Tijd voor de Lunch. We krijgen een heerlijke pasta voorgeschoteld voor de broodnodige energie. De Koersdirectie heeft weer een mooi plekkie uitgezocht met een prachtig uitzicht en ruimte genoeg voor een fietsen mozaïek op het gras. Tot nog toe loopt de organisatie geheel op rolletjes, alles is perfect geregeld.
dsfdfsdfNa de lunch gaan we weer op weg en we beginnen niet geheel verrassend met een flinke afdaling naar Vaals. Maar dan is het al gauw weer gedaan met de pret. Over een golvend parcours gaat de koers verder via Simpelveld. Al vlot doemt tot grote schrik van uw verslaggever de Kruisberg op. Een ellendige puist van gemiddeld 9% ten zuiden van Gulpen met als enige pluspunt de lengte van slechts 500 meter. Na een minuutje of twee op de tanden bijten zijn we gelukkig boven. Onderweg blijkt dat ook de beste klimmers wel eens geparkeerd staan zoals dat heet. Ik noem geen namen hoor…. Voor we het weten staan we vervolgens aan de voet van de Keutenberg die na een stijl begin altijd wel goed te doen is. Als een speer koersen we door naar, jawel hoor, alweer een tussenstop. Na een kleine versnapering klimmen we weer op de fiets en vertrekken voor de laatste etappe. Uw verslaggever vindt het natuurlijk weer nodig om kopwerk te doen en vind in Leo Vollenbroek een medestander. Het tempo wordt al snel opgevoerd. En wat schetst onze verbazing? Als een flits stuift een ranke renner met de neus op het stuur langs ons heen. Het blijkt die dekselse Plattelani! Die is zijn wilde haren dus toch nog niet kwijt hoewel de aanblik van zijn koppie anders doet vermoeden. Na een aantal plaagstootjes over en weer houden we de benen stil en kijken achterom waarop hij de legendarische woorden spreekt: Ik zie ze bijna niet meer…kan je nagaan hoe hard we gingen. Tot slot nog even de Cauberg over en hop, naar Maastricht. Snel een biertje op het terras, douchen, omkleden en voor sommige ploegmaats even een klein tukje. En dan is het alweer tijd voor een heerlijke BBQ. Een kolfje naar de hand van Jan van der Weegh. Hij gaat direct aan het braden. De hamburgers worden in elk geval goed bruin…. De avond brengen we wederom door in het centrum van Maastricht waar we tot laat buiten op het terras zitten onder het genot van een lekker biertje. We hebben erg veel geluk met het weer. Het is het hele weekend al zonnig en warm.

De slotritdsdsfdsfsdfsdf
Bij het geluid van de wekker op zondagmorgen krijgt uw verslaggever het gevoel dat de afgelopen dagen er best ingehakt hebben. Het avondprogramma was natuurlijk ook zwaar afzien. Rustig aan beginnen dan maar. Na het ontbijt vertrekken we richting het noorden. Na enige tijd verlaten we Maastricht en rijden het Belgenland in. Iets wat we zoals gewoonlijk ook al snel merken aan de matige staat van het wegdek. We volgen de Maas noordwaarts en nemen de veerpont naar Berg aan de Maas waar we weer Nederlands grondgebied bereiken. Via Urmond komen we na enige omzwervingen en afgesloten bruggen in Elsloo terecht waar, wat een verrassing, koffie met vlaai op ons wacht. Daarna zetten we koers naar Maastricht waar uw verslaggever met ware doodsverachting een stadsbus weet te ontwijken. Na een douche en de lunch is het inpakken geblazen en hup terug naar Raalte. Daar aangekomen genieten we nog even na met een biertje en, wat schetst mijn verbazing, een spa blauw. Bij bepaalde ploegmaats is het weekend toch wat zwaar op de maag gevallen…

Jan-Dirk de Goeij

Share on FacebookTweet about this on Twitter